HEindex.htmDit is de pagina van Hennie en Els  

                                  

Deze foto werd gemaakt in de tuin van Tineke en Corťlie in Ochten.             

Wij hebben ook zelf een tuin, waarvan de omvang ons bijna boven het hoofd groeit. Toch hopen wij het nog jaren vol te houden.

Toen wij in 1985 in Maurik kwamen wonen, was het pruimenboomgaardje een gegeven; van lieverlede vervingen wij al te oude bomen door modernere soorten; ook voegden wij een aantal abrikozen toe.    De tuin rond het huis werd door de kundige handen van Els veranderd in een prachtige bloementuin. Hennie bouwde een paar kassen en maakte een moestuin; hij volgde een kleinfruit cursus en past zijn kennis toe in de bessentuin; daarnaast ontstond nog de boerenbloementuin met buxushaagjes en een kruidentuin. Waar mogelijk werden tenslotte overal bomen en hagen geplant vooral om de bijen het seizoen door van dracht te voorzien. Verdere bijzonderheden over de tuin zijn te volgen op de pagina TUIN.
Els heeft zich toegelegd op het maken van quilts; zij heeft er vele gemaakt in allerlei soorten en technieken.
Een jonge Ligustica moer,zojuist uit haar cel gekropen wordt gevoerd door een Carnica werkster.

Hennie's grote hobby is de bijenteelt; de bijenstal groeide uit tot plm.50 volken voor honingwinst en bestuiving.

Erg scherp is hij niet deze oude foto; Wij stonden op de Nostalgiamarkt in Oldenzaal en uiteraard kwam Tonnie ons opzoeken.  Els en ik hebben talloze markten "gedaan" met onze imkerijproducten en de door Els gemaakte jams.

Deze foto stelt de familie van Hennie voor. Gezien de leeftijd van Trudy stamt de foto uit 1936 en was Hennie 4 jr oud; Jan was er nog niet bij.  De foto werd genomen vůůr het ouderlijk huis aan de Bentheimerstraat in Oldenzaal.    
Deze foto werd in 1941 gemaakt; de oorlog was een jaar aan de gang en het maken van een familieportret was niet zo een voudig in die jaren; hieronder volgt de beschrijving:
Een goede fotograaf was in Oldenzaal niet te vinden; de familie moest ervoor naar Enschede.  De drie oudsten werden om twee uur van school gehaald; thuis zat de kapper klaar om iedereen van krullen te voorzien; dat ging met een heet gemaakte krultang; daarna het matrozenpakje aan en toen allen op de fiets. Annie ging bij Tante Wilhelmien achterop; ikzelf  bij mijn moeder; hoe de andere drie werden vervoerd weet ik niet meer. Er was om plm.5 uur bij de fotograaf afgesproken. Even buiten Oldenzaal echter kreeg ik mijn voet in de spaken van de fiets; ik schreeuwde hard genoeg om iedereen te laten afstappen; er zat niets anders op dan huiswaarts te keren.  Drie weken later werd de hele exercitie over gedaan; nu ging het goed en het resultaat is ernaar:  de enige officieŽle foto van de familie.  ( nu weet iedereen ook hoe kleinkind Marijn aan zijn mooie krullen komt!).
De marktsteen op de grote markt in Oldenzaal is al heeel oud; toen aan het einde van de ijstijden, plm. 10.000 jr. voor Chr., het ijs zich terugtrok naar de Noordpool, moet de steen ter plekke zijn achtergebleven en sinds mensenheugenis heeft hij zijn plaats op de markt en bergt vele herinneringen aan vele generaties Oldenzalers. Zo ook aan Hennie en zijn broer Tonnie. Wekelijks togen wij naar de markt om te zien of wij al in staat waren op de steen te klauteren en dat heeft vele zweetdruppels gekost; toen het mij voor de eerste keer lukte met veel geduw (door Tonnie) erop te komen, durfde ik er niet meer af; Tonnie in paniek; ikzelf veel gesachreeuw en de omstaanders plezier tot de dorpsveldwachter mij bevrijdde. Pas als je als jonge kruimel op- en af de steen kon komen, telde je mee onder de jeugd in Oldenzaal.

 

Ook de volgende foto wil ik jullie niet onhouden, omdat hij hij toch heel speciaal is; bij mijn weten bestaat er geen andere foto van de moeder van mijn vader;  mijn vader was een nakomer en zo was zijn moeder (onze oma) voor onze begrippen verschrikkelijk oud. Ik ken haar niet anders dan zittend op een stoel met op schoot ofwel een pan aardappels die geschild moesten ofwel een van ons, bij toerbeurt.  Bij haar op schoot zitten was een feest; zij had altijd een dikstoffige lange zwarte rok aan en dat gaf haar een schoot als niemand verder in de familie; soms mochten wij met z'n tweeŽn op schoot zitten. Wie waren hier de gelukkigen?  Ik herinner mij niet haar ooit te hebben horen praten; Op een goede dag was ze er gewoon niet meer; ze woonde bij oom Hendrik in de Boterstraat en toen ze gewoon weg was, wilde ik er niet meer heen; achteraf heb ik beseft dat ik haar miste.